بسيار مبهم يادم ميايد که سخت به پاي پدرم ميچسبيدم از ترس <يک سر و دو گوش>

حيواني با دندانهايي که مدام بزرگ وبزرگتر ميشدند.آنقدر که سرم را زير لحاف ميکردم و ساعتها دلهره را از روزني استنشاق ميکردم.

حالا ميدانم که< يک سر و دو گوش >سايه ي نورهاي رقصان آب حوضمان بوده که که بر روي سقف حال ميافتاد.

راستي يک سر و دو گوشتان به ياد داريد؟

بنويسيد

برای مرتضی و تمام سه پاره گویان خیام خیام...

 

 

^{چرا این کلمات}

^{همه به شکل بوسیدن ادا می شوند}

^{به شکل آرزوی  کاشتن گلی بر خاک رهگذر پنجره ها}

^{و چرا تمام خاطره ام از تشنگی شب}

^{به شکل تنگ آبی است که مادر}

^{در یک شب شرجی بر بالای بالینم می گذارد و می رود}

^{وماهی کوچکی از تنگ می پرد در دهان تشنه ام}

^{و می رود تا  قلبم}

^{وبه رنگ خون می  شود}

^{تا در هر طلیعه بهار}

^{از حجم سبز درختان سیراب نشوم و ماهی کوچک سرخ}

^{بیاید در گلویم}

  ^{و من حرفهای سرخ را طوری ادا کنم}

^{که به شکل هیچ مبارکبادی نباشد}

^{واگر پای عکسی یادگاری را بنویسم}

^{امضایم به شکل ماهی سرخ کوچکی باشد}

^{که دهانش نیمه باز است}

^{که انگاری}

^{از غرقابه خون نفسش تنگ آمده است}

 

^{و من انگار  از تمام گلهای گلستان سعدی و بوستانش}

^{گلایه دارم}

^{ومی خواهم حافظ و خواجو را به جان پیاده روهای خیابان خیام بیندازم}

^{همان خیابانی که دنیا مرا به درختان بلند چنارش اضافه کرد}

^{تاسرشار شوم از رباعی های ناقص آبکی ده سالگی ام}

^{و هوس شکستن سر پاسبان}

 ^{با تیر وکمان هنوز با من باشد}

^{که به روی سیاه کرک های خیابان}

^{کلت می کشید}

^{و من بجایشان فرار می کردم وپایم همیشه به چیزی گیر میکرد}

^{و زانوی شلوارم همیشه شرمنده چرخ خیاطی مادر بود}

^{و شاید روزی دوباره برگشتم}

^{تا شیشه بیندازم زیر پلهای کوچک آهنی نهر شاه باد}

^{تا ببینم آن ماهی شکم گنده تنبل}

^{فارغ شده است یا نه}

^{و شاید ماهی گلویم را همانجا پیش فامیلهایش جا گذاشتم}

^{حالا بگذارآن نامه که از همین آب گرفته بودم را برایت بخوانم}

^{هرچند هنوز نمی دانم}

^{چرا آنها که زیاد از عاشقیت سرشان می شود}

^{نا مه هایشان را به آب می دهند}

^{و حالا که هر چه می نویسم}

^{از نفس تنگی ماهی گلویم نشانی دارد}

^{بگذار بی طاقتی کنم وراستش را بگویم}

^{من همیشه دوست می داشتم}

^{نامه هایی که برای تو می نوشتم}

 ^{همان بالای نهر شاه باد رها کنم}

^{و تو یا خدا آن پایین بودید و}

^{اشکهای عاشقیت را از آب توی کاغذ سوا می کردید}

^{اشکهای من سرخ بود و از جنس پولکهای آن ماهی}

^{که در گلویم نفسش بی طاقت است}

^{و این نامه ها هم که همه به امضای اوست و گرنه}

^{من که دیوانه نبودم که بر آب نامه رها کنم و}

^{دست این کوچه ها هم} 

^{که هیچکدامشان به دریا نمی رسد}

^{اما من دهانم زیر ناودان ها باید باز باشد}

^{تا ماهی سرخ گلویم جستی بزند ومن فرصت کنم}

^{از عاشقی و تنهایی نامه ای برای تو بنویسم}

^{و بگویم من هم چون آدمهای بالای نهر}

^{چاره ای ندارم جز اینکه نامه به آب دهم و}

 

^{مشتی آب در جیبم بریزم و}

 ^{بیاورم برای گلدان خشک پنجره های خیالم}

^{تا نیمه شبها گلی که در ذهنم رویش می کند}

^{تشنه نماند}

^{حالا ببین چه مانده است از کلمات}

^{کلماتی که نه حافظانه بود و نه سعدیانه}

^{رباعی های آبکی  آدمهای خیابان خیام بود}

^{که سه پاره بودندو مصرع آخرشان  را}

 ^{حتما تو باید می سرودی}

 

 

 

رویاهایم طعم یک بعدازظهر زمستانی می دهند